حضرت راه مىرفتند ، پس حضرت به ايشان فرمود : كجاست پدر شما ؟ پس أمير المؤمنين عليه السّلام جواب داد كه : اينك حاضرم يا رسول اللّه ، و در پشت سر آن حضرت بود . پس آن حضرت به او فرمود : چه شده تو را كه نمىدهى حق اين مرد را ؟ گفت : يا رسول اللّه ، اين حق اوست در دنيا كه آورده‌ام . فرمود : بده به او پس داد به آن مرد كيسه‌اى از صوف سفيد [ و ] فرمود : اين حق توست . پس فرمود رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : بگير اين را و رد مكن هركس كه بيايد نزد تو از فرزندان من و او بخواهد چيزى را كه نزد توست . برو كه نيست بر تو فقرى بعد از امروز . آن مرد گفت : بيدار شدم و حال آن‌كه كيسه در دستم بود و بيدار كردم زوجهء خود را گفتم : بيدارى يا در خواب ؟ گفت : بيدارم . گفتم : چراغ را روشن كن . پس روشن كرد . چون نظر كردم هزار اشرفى در آن بود . پس آن زن گفت : اى مرد از خدا بترس فقر تو را وا نداشته باشد كه فريب داده باشى بعضى تجار را و مالش را گرفته باشى ! گفتم : نه و اللّه ، و لكن قصه چنين است . پس خواست دفترى را كه حساب در آن بود پس ديد كه در آن آنچه نوشته بود بر على بن أبى طالب عليه السّلام هزار اشرفى بود نه كمى و نه زيادى . « 1 » انتهى . اقول : و هذه الحكايد ذكرها الشيخ منتجب الدين في ملحقات كتاب الأربعين عن الأربعين من الأربعين . و ينبغى أن نزيّن كتابنا بذكر حكايتين أخريين عن كتابه المذكور ليصير نورا در فوق نور . الأولى : روى بسنده عن سعيد بن جبير ، قال : مرّ ابن عباس به نفر من قريش ، و قد كفّ بصره و معه ابن له يقوده ، فسمع صوتهم فوقف عليهم و سلّم ، فقاموا و ردّوا السلام عليه ( ط ) و مضى . فقال له ابنه : أسمعت ما قالوا ؟ قال : لا ، و ما قالوا ؟ قال : سبّوا عليّا و نالوا منه .

--> ( 1 ) . كلمه طيبه ، ص 429 - 430 ؛ جواهر العقدين ، ص 361 ؛ غرر البهاء الضوى ، ص 492 ؛ رشفة الصادى ، ص 252 ؛ كتاب الفضائل ، ص 94